Description
Βασικές Πληροφορίες
Αν θέλουμε να γνωρίσουμε από κοντά το μοναστήρι, δεν έχουμε παρά να αφήσουμε για λίγες ώρες την πολύβουη πόλη του Βόλου και να πάρουμε τον βουνήσιο πηλιορείτικο δρόμο προς τον Άγιο Γεώργιο Νηλείας. Η διαδρομή, από την Αγριά, τα Κάτω και τα Άνω Λεχώνια, ανεβαίνοντας γίνεται μαγευτική, καθώς περνάει μέσα από γραφικές ρεματιές που τις καλύπτει πυκνή βλάστηση δροσιά, αναψυχή και εκτόνωση από την ρυπαρή ατμόσφαιρα των πόλεων.
Από το χωριό του Αγίου Βλασίου και πάνω, ο δρόμος είναι ευρύς και ομαλός, πρόσφατα τακτοποιημένος για την διευκόλυνση της κυκλοφορίας όχι μόνο μικρών αυτοκινήτων αλλά και μεγάλων εκδρομικών λεωφορείων. Λίγη ώρα αφού το προσπεράσουμε, μπαίνουμε στην άνετη παρακαμπτήριο των 800 μ. που θα μας οδηγήσει έξω από την μοναστηριακή πύλη.
Παίρνοντας την στροφή, έχουμε μια γενική άποψη της Μονής από τα νότια. Πίσω από ένα αύλειο χώρο με φλαμουριές, μία γέρικη αγριοκαστανιά, ένα ανεμοδαρμένο κυπαρίσσι και άλλα δένδρα, ξεπροβάλλει το λιθόκτιστο καστρομονάστηρο, με τα δύο «σαχνισιά» του να εξέχουν. Η πηλιορείτικη πέτρα, χαρακτηριστικό των γραφικών κτισμάτων της περιοχής, αντικατέστησε κατά τις ανακαινιστικές προσπάθειες της Αδελφότητος τον κακόγουστο σοφά που σκέπαζε την εξωτερική όψη του κτίσματος, και αποκατέστησε την αρχική μορφή του ιστορικού μοναστηριού.
Διακρίνουμε ακόμα τον νεόδμητο Ναό που υψώνεται δίπλα στο τετραγωνισμένο συγκρότημα της Μονής. Αφιερωμένος στον Αρχιστράτηγο Μιχαήλ, δίνει, αν και νεώτερο κτίσμα, το στίγμα στον επισκέπτη πως αυτό είναι «τ’ αη-Ταξιαρχού το μαναστήρι», όπως το έλεγαν οι παλιοί. Πιστό αντίγραφο των αγιορείτικων καθολικών, αναπληρώνει με τους έξι τρούλους του τα υστερήματα του μικρού παλιού Καθολικού, που θλίβεται ακόμη για την απώλεια του μικρού του λιθοσκέπαστου τρουλλίσκου.
Μια πετρόκτιστη κρήνη απέναντι από την καινούρια εκκλησία μας γνέφει φιλόξενα να γευθούμε το νερό της. Είναι μια προσφορά δροσερής αναψυχής στον διψασμένο επισκέπτη. Ένα γύρο στημένα σαν παλιακά στολίδια τα πιθάρια των παλαιών πατέρων, φωνές μιας άλλης εποχής άλλα ακέραια και άλλα σε όχι τόσο καλή κατάσταση, κάποια με την ηλικία τους αναγραμμένη πάνω τους (1726), δεν φιλοξενούν πια ελιές, λάδι και κρασί, αλλά γλάστρες με δροσερά λουλούδια.
Εισερχόμαστε από την κεντρική πύλη της Μονής. Η εσωτερική πλακοστρωμμένη αυλή, που διαμορφώθηκε το 2001, είναι διαρρυθμισμένη σε δύο επίπεδα. Ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια της φαρδιάς κλίμακας από το χαμηλότερο προς το υψηλότερο, προσπερνώντας το παλιό Αρχονταρίκι στα αριστερά και κάνοντας τον σταυρό μας μπροστά στην μεγάλη εικόνα των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ στα δεξιά, που μας καλωσορίζουν φιλόξενα. Το πρώτο που αντικρίζουμε μπροστά μας είναι ο νότιος τοίχος του παλιού Καθολικού, που μοιάζει στριμωγμένο ανάμεσα στις πτέρυγες. Στρίβοντας, όμως, αριστερά, το μάτι αναπαύεται στη θέα μιας αρκετά ευρύχωρης τετράγωνης αυλής. Στο κέντρο της φυτεμένη η παλιά εκκλησούλα, χαίρεται για την ασφάλεια από τους ανέμους και τις θύελλες που της εξασφαλίζουν τα γύρω κτίσματα. Όλος ο εσωτερικός αύλειος χώρος είναι στολισμένος με λευκοφορεμένες γαρδένιες, επιβλητικές ορτανσίες, ευγενικές καμέλιες, ταπεινά πανσεδάκια, ντελικάτες αζελέες, χαριτωμένα μιγκέ, λουλούδια πολύχρωμα και χαρωπά που ξεκουράζουν το βλέμμα και την ψυχή. Αν, μάλιστα, έχουμε συνηθίσει να μην αντικρίζουμε άλλο από τσιμεντένια κτήρια μέσα στον γκριζωπό περίγυρο της πόλης, το θέαμα είναι σωστό πανόραμα.
Το κτηριακό συγκρότημα περιστοιχίζει το Καθολικό με την μορφή του γνωστού αθωνικού τετραγώνου είναι κι αυτό ένα δείγμα της αγιορειτικής καταγωγής του. Η πετρόχτιστη μορφή του του δίνει πηλιορείτικο χρώμα. Η πέτρα που επενδύει τους τοίχους είναι η ίδια που χρησιμοποιήθηκε από τους παλιούς πατέρες, για να πάρει ξανά στις πρόσφατες ανακαινίσεις τη θέση που της ανήκε, εδώ και δύο αιώνες τώρα. Οι σκεπές τριγύρω σκεπασμένες με την παραδοσιακή πλάκα Πηλίου, αφήνουν να ξεχωρίζει στο κέντρο η δίρριχτη στέγη του μικρού Καθολικού ντυμένη με γαλλικά κόκκινα κεραμίδια, που αντικατέστησε μετά τον σεισμό του 1954 τον λιθοσκέπαστο τρούλο. Αριστερά του Καθολικού υψώνεται η βορεινή πτέρυγα με τον γραφικό εξώστη των κελιών. Προσαρμοσμένη πάνω της η μαρμάρινη κρήνη του 1764 με τα ωραία λιθανάγλυφα αποτελεί πραγματικό στολίδι μέσα στην εσωτερική αυλή. Ακριβώς από πάνω της το γραφείο του Ηγουμενείου με το ξύλινο ζωγραφιστό ταβάνι του, που μας θυμίζει παρόμοια καλλιτεχνήματα αγιορειτικών Μονών.
Πίσω από τον Ναό η παλιά ανατολική πτέρυγα, μη ανακαινισμένη ακόμα, στεγάζει κελιά, μικρούς εργαστηριακούς χώρους και το εσωτερικό Παρεκκλήσιο του Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου και των Οσίων Παταπίου και Αντωνίου. Το παρεκκλήσιο αυτό χτίστηκε στη θέση του γκρεμισμένου πια πύργου, που τον 19ο αι., μια και δεν υπήρχαν πια πειρατές, χρησίμευε στους πατέρες ως χώρος για να φυλάγουν τους επικίνδυνους ψυχασθενείς και τους δαιμονισμένους που έρχονταν στη Μονή για να θεραπευτούν.
Η νότια και η δυτική πτέρυγα είναι οι τελευταίες που ανακαινίστηκαν, το έτος 2000. Σήμερα στεγάζουν σειρά κελιών, ένα χαρούμενο και ζεστό Συνοδικό που φιλοξενεί την Αδελφότητα σε συνάξεις πνευματικής οικοδομής, το γραφείο, το ιερορραφείο-κεντητήριο και το αγιογραφείο. Και πάλι οι ζωγραφισμένες οροφές, που με τα χέρια τους οι αδελφές επιμελήθηκαν και ζωγράφισαν, μας θυμίζουν ωραίες παραδόσεις μιας άλλης εποχής… Στεγάζει ακόμη και την βιβλιοθήκη, όπου μπορούμε να βρούμε όχι μόνο ικανό αριθμό βιβλίων ποικίλου περιεχομένου, αλλά και όσα από τα παλιά πολύτιμα βιβλία της Μονής διασώθηκαν από την καταστροφική μανία των ανθρώπων, του χρόνου και του…σαρακιού!
Στο ισόγειο της δυτικής πτέρυγας εισερχόμεθα για να αναπαυθούμε στο νέο αρχονταρίκι της Μονής είναι ένας αρκετά ευρύχωρος χώρος, φτιαγμένος με πολλή αγάπη και μεράκι από την Αδελφότητα για τους προσκυνητές της χάριτος των Αρχαγγέλων.
Βγαίνοντας απ’ αυτό, οδηγούμαστε μέσω του «διαβατικού» στον εξωτερικό αύλειο χώρο, απ’ όπου αντικρίζουμε τον νέο Ι. Ναό, ημιτελή ακόμη, αλλά πρόθυμο να φιλοξενήση ευλογημένες λατρευτικές στιγμές προς ανάπαυση και αγιασμό των πιστών. Από το περιστύλιό του, σαν από πανοραμικό εξώστη, αγναντεύουμε τον Παγασητικό κόλπο με τα γραφικά παραθαλάσσια χωριουδάκια να απλώνονται νωχελικά από τις ακτές του μέχρι τα ριζά του γραφικού Πηλίου, του βουνού όχι πια των Κενταύρων, αλλά «των Κελλίων», από τα οποία ένα είναι και τούτο εδώ το πολυαιωνόβιο μοναστήρι…
Ιστορικά Στοιχεία
Ἡ Ἱερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν ρίχνει τά πρῶτα θεμέλιά της ὡς ἀνδρῴα τόν 12ο αἰ., στήν νότια πλαγιά τοῦ Πηλίου, σέ μιά ἐποχή κατά τήν ὁποία ἤκμαζε ἡ μοναστική καί ἀσκητική ζωή στό Πήλιο, πού τότε ὀνομαζόταν «Βουνό τῶν Κελλίων» καί «δεύτερο Ἅγιον Ὄρος».
Μετά τήν πυρπόληση καί τήν ὁλοσχερῆ καταστροφή της τό 1310 μ.Χ., πιθανόν ἀπό Καταλανούς πειρατές, ἡ Μονή ξανακτίζεται στή σημερινή της θέση, ὑψηλότερη τῆς πρώτης, γιά μεγαλύτερη προστασία ὄχι μόνο ἀπό τούς ἐπιδρομεῖς, ἀλλά καί ἀπό τίς δυσμενεῖς καιρικές συνθῆκες. Ἡ ἐκ νέου ἀνοικοδόμησή της ἀποδίδεται σέ Ἁγιορεῖτες μοναχούς, οἱ ὁποῖοι ἔφυγαν ἀπό τόν Ἄθωνα, ἴσως ἐξαιτίας τῶν Ἡσυχαστικῶν ἐρίδων τοῦ 14ου αἰ., καί ἦλθαν στό Πήλιο, ὅπου ἔκτισαν τό σημερινό μοναστήρι, κατά τό ἀρχιτεκτονικό πρότυπο τῶν ἁγιορείτικων μονῶν.
Ὁ «πανδαμάτωρ» χρόνος καί οἱ ποικίλες ἀντίξοες ἱστορικές συνθῆκες δέν ἐπέτρεψαν τήν διάσωση γραπτῶν πηγῶν, πού θά μποροῦσαν νά δώσουν πληροφορίες γιά τήν πορεία τῆς Μονῆς κατά τό διάστημα μεταξύ 14ου καί 18ου αἰ. Γνωρίζουμε μόνο ὅτι ἐπί Τουρκοκρατίας ἡ Μονή, ὡς συμμέτοχος στόν ἐθνικοαπελευθερωτικό ἀγῶνα τοῦ 1821, ὑπέστη τά ἀντίποινα τῶν Τούρκων κατακτητῶν, πληρώνοντας τό τίμημα τῆς συνεισφορᾶς της στήν ἐπανάσταση μέ τήν καταστροφή της.
Οἱ παλαιότερες γνωστές κτηριακὲς ἀνακαινίσεις της τοποθετοῦνται στόν 18ο καί στόν 19ο αἰ. Τό κατανυκτικὸ Καθολικό της ἱστορεῖται μέ σπάνιες τοιχογραφίες λαϊκῆς τέχνης, ἐνῶ τό ἀριστουργηματικὸ ξυλόγλυπτο τέμπλο φέρει ἐξαιρετικὲς φορητὲς εἰκόνες τοῦ 1772. Μεταξύ αὐτῶν, ἡ παλαιότερη εἰκόνα τοῦ Αρχαγγέλου Μιχαήλ (12ος αἰ.), εἶχε γίνει ὀνομαστή ἀνά τούς αἰῶνες γιά τό πλῆθος τῶν θαυμάτων πού ἐπιτελοῦνταν δι᾿ αὐτῆς.
Στὸ ἀποκορύφωμα τῆς αἴγλης της φθάνει ἡ Μονή κατὰ τὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 19ου αἰῶνος, ἐπὶ ἡγουμενίας τοῦ Ἱερομονάχου Γαβριήλ Ιωάσαφ, ἕλκοντος τήν καταγωγή ἀπό τό γειτονικό χωριό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Νηλείας, πνευματικοῦ βλαστοῦ τοῦ Ἄθωνα. Ἐκεῖνος μέ τήν ὁσιακή του φυσιογνωμία τήν ἀναδεικνύει μεγάλο πανθεσσαλικό προσκύνημα, πού διαδραματίζει σημαντικότατο ρόλο στήν πνευματική, πολιτισμική καί κοινωνική ζωή ὅλης τῆς Θεσσαλικῆς περιφέρειας, πλουτίζοντάς την παράλληλα μέ μετόχια, κειμήλια καί ἀφιερώματα.
Μετὰ τὴν ὁσιακὴ του κοίμηση, τό 1911, ἡ ἱστορική Μονή ἐρημώνει ἀπὸ μοναχούς καί σέ διάστημα μισοῦ αἰῶνα φθάνει σέ κατάσταση ἐρειπώσεως. Ἡ θαυματουργή εἰκόνα τοῦ Αρχαγγέλου Μιχαήλ συλεῖται ἀπό ἀρχαιοκαπήλους, ἀντικαθίσταται, ὅμως, ἀπό ἄλλη, πού φιλοτεχνεῖται τό 1976. Τήν ἴδια χρονιά ἡ χάρις τῶν Ἀσωμάτων Δυνάμεων, Προστατῶν τῆς Μονῆς, καί οἱ εὐχές τῶν παλαιῶν πατέρων της ἐνεργοῦν τήν ἀνασύστασή της ὡς Γυναικείας [Προεδρικό Διάταγμα 605/80 (Φ.Ε.Κ. 161/Α΄)], μέ τήν εὐλογία τοῦ ἀπὸ Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ ἀοιδίμου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος, κυροῦ Χριστοδούλου, καί μέ πρώτη Ἡγουμένη, τήν Γερόντισσα Θεοδούλη, σημερινή Ἡγουμένη τῆς Ἱ. Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Βροχιᾶς Βόλου.
Κάτω ἀπό τήν προστασία τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου ἀρχίζει τὸ 1988 νὰ συγκροτεῖται ἡ σημερινὴ Ἀδελφότητα ὑπό τήν ἡγουμενία τῆς Γερόντισσας Νικοδήμης, ἡ ὁποία ἐνθρονίζεται ἐπίσημα ἀπό τήν σεπτή δεξιά τοῦ σημερινοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος καί Ἁλμυροῦ, κ. Ἰγνατίου, τόν Μάϊο τοῦ 1999. Κάτω ἀπό τήν μητρική της καθοδήγηση, μέ τήν παράλληλη ἀκάματη συμπαράσταση τοῦ νέου Κτήτορος τῆς Μονῆς καί σήμερα μακαριστοῦ Γέροντός της Ἀντωνίου πρεσβυτέρου, ἀλλά καί μέ τήν φιλομόναχη συνδρομή τοῦ Ἐπισκόπου της, ἡ Ἀδελφότητα ἀγωνίζεται νά ἀνταποκριθεῖ στή μακραίωνη ὀρθόδοξη μοναστική παράδοση, πρός δόξαν τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του.
Ο Αρχάγγελος
Για τους κατοίκους του Αγίου Γεωργίου Νηλείας, αλλά και για ολόκληρο το Πήλιο, δύο υπήρξαν ως τα προπολεμικά χρόνια οι πιο θαυματουργές εικόνες στην Θεσσαλομαγνησία: η Παναγία Ξενιά στον Αλμυρό και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ στη Μονή Ταξιαρχών. Μια πολύ χαρακτηριστική εικόνα της λαϊκής πίστεως και ευσεβείας προς τον θαυματουργό Ταξιάρχη μας δίνουν τα καραβάνια των προσκυνητών, που κατέφθαναν για την πανήγυρή Του στις 6 Σεπτεμβρίου: οικογενειακώς, με τα πόδια, αλλά συνήθως με τα ζώα, όπου είχαν φορτωμένα τα απαραίτητα κλινοσκεπάσματα για την διανυκτέρευση στους χώρους της Μονής, ταξίδευαν ώρες ολόκληρες για χάρη του λατρεμένου τους Αγίου, καραβάνια ολόκληρα ανθρώπων που «μαύριζαν» τους βουνίσιους δρόμους μέχρι να φθάσουν στην μοναστηριακή αυλόπορτα.
Αλλά και στις λιτανείες που γίνονταν προς τιμήν Του, συνέβαιναν αντιπαραθέσεις, κάποτε αρκετά έντονες, μεταξύ των κατοίκων διαφορετικών χωριών, για το ποιοί θα πρωτοπάρουν και θα κρατήσουν την εικόνα.
Για την ανεύρεση της θαυματουργής αυτής εικόνος, που απετέλεσε το «παλλάδιο» της Μονής επί αιώνες, αλλά και την παρηγορία εκατοντάδων ανθρώπων που ευλαβούνταν τον Αρχάγγελο, μας πληροφορεί ο λόγιος ιστορικός Γεώργιος Παππόπουλος:
«Ότε απεφασίσθη τω 15ω αιώνι η εκκαθάρισις των ερειπίων της πυρποληθείσης Ι. Μονής, γενομένης ανασκαφής αυτής, ανευρέθη τότε η ιερά εικών του Ταξιάρχου Μιχαήλ ως εκ θαύματος σώα και καθαρή, μόνον εις την όπισθεν κάτω γωνίαν είναι περίπου 20 εκατοστά ημίκαυστος ένα εκατοστόν βάθος, σημείον προς ένδειξιν της άλλοτε πυρποληθείσης Μονής. Αύτη η θαυματουργός ιερά εικών του Ταξιάρχου Μιχαήλ είναι έργον του 11ου η 12ου αιώνος. Σεμνύνεται δε η ειρημένη Μονή δια ταύτην την παλαιάν και θαυματουργόν εικόνα του Παμμεγίστου Ταξιάρχου Μιχαήλ, φημιζομένην εις όλην την χερσόνησον και την ανατολικήν Θεσσαλίαν, καθ ὅτι αύτη εις πάντα ασθενή, προσερχόμενον μετά πίστεως και ευλαβείας παρέχει την θεραπείαν παντοίας νόσου».
Η θέση της ήταν στο τέμπλο του παλαιού Καθολικού. Ο εικονιζόμενος Ταξιάρχης, αν και αυστηρός στην μορφή, ήταν αγαθός χορηγός υγείας και παρηγορίας, γι αυτό δεχόταν καθημερινώς σειρές ολόκληρες πονεμένων ανθρώπων. Χαρακτηριστικό των θεραπειών ήταν όχι μόνο η ίαση των ψυχοσωματικών νοσημάτων, αλλά και η συνακόλουθη ενίσχυση της πίστεως, καθώς και η συναίσθηση της αμαρτωλότητος, η μετάνοια και η μεταβολή του τρόπου ζωής όσων ήσαν άπιστοι και ζούσαν στην αμαρτία.
Ταυτόχρονα ο Άγιος ήταν και ο αυστηρός προστάτης της Μονής του, που δεν άφηνε ατιμώρητους όσους την επιβουλεύονταν. Οι παλιοί κάτοικοι του Αγίου Γεωργίου, είτε επειδή τα έζησαν προσωπικά, είτε έχοντας ακούσει σχετικές διηγήσεις των γονέων και των παππούδων τους, θυμούνται πολλά τέτοια θαυμαστά περιστατικά με ιαματικό η παιδευτικό περιεχόμενο. Μια τέτοια μαρτυρία μας λέγει τα εξής:
Στα παλιά τα χρόνια, επί Τουρκοκρατίας, ένας Τούρκος που ζούσε στην περιοχή, ήταν πολύ πλούσιος, με κτήματα και γίδια πολλά. Αυτός κάποτε αρρώστησε βαριά και παρά τα γιατρικά δεν γινόταν καλά. Έταξε, λοιπόν, και στον Αρχάγγελο, για τον οποίον άκουγε πως ήταν πολύ θαυματουργός. Και ο Άγιος, ας ήταν ο άρρωστος Τούρκος (δηλ. αλλόπιστος), τον έκανε καλά. Εκείνος, όμως, ξέχασε το τάμα του και ο Άγιος για να τον τιμωρήσει, κατέβηκε μια νύχτα στον ύπνο του και τον «μαύρισε στο ξύλο». Την επαύριο κιόλας, ο Τούρκος κάλεσε τον Ηγούμενο και έκανε «τισλίμ» (αφιέρωμα) στο μοναστήρι ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας του!
Άλλη φορά πάλι, τρεις χωριανοί από το χωριό του Αγίου Γεωργίου πήγαν μια νύχτα να ληστέψουν τον Γέροντα Γαβριήλ και χτύπησαν την πόρτα ζητώντας τον. Ο Γέροντας είπε να τους βάλουν μέσα, αλλά πριν τους φέρουν μπροστά του, να τους πάνε πρώτα στην Εκκλησία για να προσκυνήσουν τον Αρχάγγελο. Εκείνοι μη μπορώντας να κάνουν αλλιώς, πήγαν να ανάψουν κερί στο μανουάλι, αλλά με θαυμαστό τρόπο έμειναν εκεί κολλημένοι και με το χέρι παράλυτο! Τότε εξομολογήθηκαν με φόβο και δάκρυα στον Γέροντα την κακή τους πρόθεση και μόνον αφού εκείνος τους διάβασε συγχωρητική ευχή, μπόρεσαν να ξεκολλήσουν και να φύγουν άπρακτοι και τρομαγμένοι!
Την εκδημία του Γέροντα το 1911 ακολούθησε η παρακμή της Μονής και η εν τέλει ερήμωσή της (1920-1976). Κατά την θλιβερή εκείνη περίοδο, το άλλοτε πλούσιο μοναστήρι απέμεινε έρμαιο στη φθορά της εγκατάλειψης και στην ανθρώπινη πλεονεξία, που έφθασε στο αποκορύφωμά της με την κλοπή της εικόνος από αρχαιοκαπήλους, τον χειμώνα του 1976. Η απώλεια υπήρξε, πράγματι, ανεκτίμητη και ανεπανόρθωτη. Συναγερμός, ταραχή και θρήνος ξέσπασε στους κατοίκους του Αγίου Γεωργίου, που είχαν αναλάβει να «προστατεύουν» τον Άγιό τους, παίρνοντάς τον μαζί τους κάθε χειμώνα, κατά το ξεχειμώνιασμά τους στον χαμηλότερο οικισμό της Άνω Γατζέας. Τώρα, τι λόγο θα έδιναν στον Θεό για την ιεροσυλία που έγινε κάτω από τα μάτια τους, και μάλιστα καθώς άρχισε ήδη να πλανιέται η φοβερή υποψία πως η κλοπή της εικόνας ήταν προδοσία και «ξεπούλημα» συγχωριανών τους, για χάρη ενός ανόμου κέρδους;
Οι ιερόσυλοι δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ και ο Αρχάγγελος μέχρι σήμερα σιωπά… Πολλοί θεωρούν την απώλεια της εικόνας αποτέλεσμα του αθέου τρόπου ζωής του συγχρόνου ανθρώπου. Ηλικιωμένη αη-γιωργίτισσα είπε κάποτε χαρακτηριστικά: «…Κοντά στον πόλεμο, τον έφερνε (τον Άγιο) η Κοινότητα για ασφάλεια στην Βαγγελίστρια στην Απάνω Γατζέα το χειμώνα. Και το ανεβοκατέβασμα τούτο της εικόνας γένουνταν πια δίχως ψαλμουδιές, λιβάνια και «κύριε λέησον». Άλλαξε ο κόσμος κοντά απ τόν μπόλεμο, σκλήρυνε, απίστησε. Για αυτό, φαίνεται, μας βαρέθηκε κι ο Άγιος – Ο Θεός να με συχωρές – κι πήρε τα μάτια του κι έφυγε…».
Ωστόσο, το σημερινό Κοινόβιο ζει καθημερινώς τη χάρη του Αγίου που σκεπάζει την Μονή Του ο Αρχάγγελος εξακολουθεί να θαυματουργή σε δαιμονοπλήκτους και σε γυναίκες που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά, ενώ παράλληλα εκδηλώνει προς τις μοναχές, αλλά και προς όλους όσοι Τον ευλαβούνται, με τρόπους θαυμαστούς, την προστατευτική Του φροντίδα.
Αν και η παρουσία Του είναι ολοζώντανη μέσα στη Μονή, η επιστροφή της εικόνας Του στην πρώτη της εστία είναι η πιο ιερή λαχτάρα της Αδελφότητος. Η βεβαιότητα πως ο Άγιος έχει την δύναμη, ως διάκονος του Παντοδυνάμου Θεού, να το κάνει, είναι ακλόνητη. Δεν μένει άλλο από θερμή προσευχή να το θελήσει και… γιατί όχι; Να εγκατασταθεί σαν «Άρχοντας» στον νέο Ι. Ναό, που με περισσή ευλάβεια και αγάπη χτίζεται προς τιμήν Του…
Πληροφορίες μας έχουν κάνει γνωστό ότι η παμπάλαια αυτή εικόνα του Αρχαγγέλου πουλήθηκε μετά την κλοπή της σε γκαλερί του εξωτερικού, ίσως της Γαλλίας ή της Αγγλίας. Όσοι έχουν τα μέσα και την διάθεση να βοηθήσουν την Αδελφότητα στην ανεύρεσή της, παρακαλούνται να το κάνουν, για να επιστρέψει το θαυματουργό αυτό κειμήλιο της Μονής στον τόπο του, αλλά και οι ίδιοι να έχουν την χάρη και την προστασία του Αρχιστρατήγου στη ζωή τους.
Η εικόνα έχει διαστάσεις 81εκ. Χ 51εκ. Η μορφή του Αρχαγγέλου εικονίζεται μέχρι πιο κάτω από την μέση. Είναι καλυμμένη με υποκάμισο, που αφήνει να φαίνεται μόνο το πρόσωπό του. Φορεί στρατιωτική στολή και κρατά σπαθί.
Απολυτίκιο Συνάξεως των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και των λοιπών Ασωμάτων και Ουράνιων Αγγελικών Ταγμάτων
Ἦχος δ’.
Τῶν οὐρανίωv στρατιῶν Ἀρχιστράτηγοι, δυσωποῦμεv ὑμᾶς ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἵvα ταῖς ὑμῶv δεήσεσι, τειχίσητε ἡμᾶς, σκέπῃ τῶν πτερύγωv, τῆς ἀΰλου ὑμῶν δόξης, φρουροῦvτες ἡμᾶς προσπίπτοντας, ἐκτεvῶς καὶ βοῶντας· Ἐκ τῶν κινδύνων λυτρώσασθε ἡμᾶς, ὡς Ταξιάρχαι τῶν ἄνω Δυνάμεων.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆς ἀνάρχου Τριάδος λειτουργοὶ οἱ ἀσώματοι, τῶν ἀκαταλύπτων οἱ πρῶτοι, μυστηρίων ἐκφάντορες, σὺν Θρόνοις Χερουβεὶμ καὶ Σεραφείμ, Δυνάμεις Ἐξουσίαι καὶ Ἀρχαί, Κυριότητες Ἀρχάγγελοι οἱ λαμπροί, καὶ Ἄγγελοι ὑμνείσθωσαν. Δόξα τῷ ὑποστήσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ καταλάμποντι, δόξα τῷ ὑμνουμένῳ δι’ ὑμῶν, τρισαγίοις ᾄσμασι.
Κοντάκιον
Ἦχος β’.
Ἀρχιστράτηγοι Θεοῦ, λειτουργοῖ θείας δόξῃς, τῶν ἀνθρώπων ὁδηγοί, καὶ ἀρχηγοὶ Ἀσωμάτωv, τὸ συμφέροv ἡμῖv αἰτήσασθε, καὶ τὸ μέγα ἔλεος, ὡς τῶν Ἀσωμάτων Ἀρχιστράτηγοι.
Μεγαλυνάριον
Πρόκριτοι Δυνάμεων νοερῶν, Μιχαὴλ πρωτάρχα, καὶ λαμπρόμορφε Γαβριήλ, σὺν ταῖς οὐρανίαις, αἰτεῖτε στρατηγίαις, ἡμῖν καταπεμφθῆναι τὸ μέγα ἔλεος.
Πηγή: Ορθόδοξος Συναξαριστής, Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού, Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πηλίου
Τελευταία Ενημέρωση: 2 Νοεμβρίου 2025
ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΣΤΟΝ ΧΑΡΤΗ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
